Het verhaal van Mama Ken en Frank

Hoe het allemaal is begonnen.

Eind jaren veertig van de vorige eeuw wordt in een klein dorpje in het noorden van Tanzania Kultum Ramole geboren. Zij is het eerste kind van een jonge boer en boerin. Aan de voet van de Kilamanjaro groeit Kultum op in een groot gezin van zussen en één broer. Als oudste kind leert ze al op jonge leeftijd voor haar kleinere zusjes te zorgen. Terwijl Kultum opgroeit, is haar land hard bezig zijn onafhankelijkheid te winnen.  In 1961 is het eindelijk zover en wordt het huidige Tanzania een soevereine staat. Kultum is dan inmiddels volwassen. Ondanks de belangrijke rol van de Islam in haar familie is Kultum tijdens haar jeugd naar school geweest. Dit was voor meisjes niet erg gebruikelijk. Op zoek naar werk en een spannender leven trekt ze naar de kust. Nadat ze enkele maanden in Dar es Salame heeft gewoond vertrekt ze naar een stad in het noorden. Ze heeft gehoord dat Mombasa prachtig moet zijn en daar wil ze graag naar toe. In Mombasa aangekomen wordt Kultum verliefd op een Keniaan. Over die periode zegt ze:”I didn’t see the goal of life. I didn’t live like a Moslim. I was just having fun and enjoying myself”. De echtgenoot van Kultum heeft rechten gestudeerd en krijgt werk als advocaat. Al snel raakt Kultum zwanger. Na twee zoons krijgt ze een dochter.

Als ruil voor bewezen diensten in een rechtszaak krijgt de echtgenoot van Kultum een stuk grond aangeboden van de Dunga familie.  Op een heuvelachtig stuk land ten zuiden van Mombasa bouwen zij een huis. Het gebied wordt slechts door enkele mensen bewoond.

Kultum geniet van het leven maar krijgt het idee dat ze wat mist. Een buurvrouw nodigt haar uit om mee te gaan naar een groep vrouwen die ’s avonds bij elkaar komen en over het geloof praten. Kultum:”I thought, we’re just going there and having a good time. But when I came there I was touched by the hand of God”. Die avond verandert het leven Kultum totaal. Waar ze vergeving en liefde miste bij de Islam vindt ze deze wel in het Christendom. Ze besluit christen te worden en verandert haar naam. Vanaf dan heet ze Katherine Ngombo. Dat een jaar later haar zo gewenste derde zoon wordt geboren ziet ze als een beloning van God.

Naast het opvoeden van haar vier kinderen gaat Katherine bezig met het verbeteren van de omstandigheden van de kinderen in haar wijk. Steeds meer mensen vestigen zich in Likoni. De grond raakt op en de wijk raakt overvol. Halverwege de jaren negentig besluit Katherine samen met een vriendin een dagopvang voor de kinderen in de wijk op te starten. Vanwege beperkte financiële middelen overleeft het project het niet. Maar Katherine geeft niet op. In haar huis biedt ze dagopvang en biedt ze onderwijs aan enkele kinderen in de wijk. Ze schrijft de Keniaanse stichting KVDA aan die haar vanaf 2005 vrijwilligers levert die de kinderen kunnen onderwijzen. Ook koopt ze een stukje grond aan waar ze ooit een school op hoopt te bouwen.

Terwijl Mama Ken in Likoni bezig is met het opvangen van kinderen doet Frank in Nederland eindexamen. Voordat hij wil gaan studeren wil hij eerst meer van de wereld zien. Na omzwervingen in Azië en Oost-Afrika komt hij in het voorjaar van 2007 in Mombasa terecht. Het reizen en het zien van de vele armoede hebben hem de motivatie gegeven om iets aan de toestand van deze mensen te doen. Hij werkt als vrijwilliger op verschillende projecten in Kenia. Over die periode zegt Frank: “Ik wilde zo graag iets doen voor de mensen. Iets wat blijvend zou zijn, maar het was heel lastig om ergens te beginnen”. Een reisvriendin van Frank werkt op dat moment als vrijwilliger van het project in Likoni. Ze vertrekt echter bijna weer naar huis. Frank besluit haar op te zoeken. In de matatu op weg naar Likoni ontmoet Frank een vrouw die zich voorstelt als Mama Ken. Ze raken aan de praat. Wanneer Frank een dag later met zijn vriendin het project bezoekt, wordt hij welkom geheten door Mama Ken. Ze stelt zich voor als Katherine Ngombo. Zowel Frank als Mama Ken zijn verrast door het snelle weerzien. Het is het begin van een bijzondere vriendschap. Frank besluit bij Mama Ken in huis te gaan wonen en de kinderen onderwijs te bieden. Samen met Mama Ken maakt hij lange dagen. Het aantal kinderen dat opvang krijgt, stijgt binnen enkele weken snel. Als de zon allang onder is delen Mama Ken en Frank hun dromen met elkaar. Frank: ”De klik die Mama Ken en ik hadden was heel bijzonder. Vanaf het begin wisten we dat we samen veel konden bereiken”. Ze maken plannen om de situatie van de kinderen in Likoni te verbeteren.  Met steun uit Nederland en van de lokale bevolking wordt er in drie maanden een kleine school gebouwd. De school bevat drie lokalen. Mama Ken en Frank nemen leraren aan om de het stijgende aantal kinderen onderwijs te bieden. Op 6 augustus 2007 wordt de school met de naam Destiny Visionary school officieel geopend. Voordat Frank weer richting Nederland vertrekt, treedt hij toe tot het bestuur van het project. Samen met Mama Ken en twee andere Kenianen is hij vanaf die dag verantwoordelijk voor de school.

Terwijl Frank terug is naar Nederland en Mama Ken hard werkt op het project behouden zij hun vriendschap. Regelmatig wordt er van Nederland naar Kenia gebeld en bijna wekelijks hebben ze over de mail contact. Zo goed als het gaat probeert Frank Mama Ken in haar werk te ondersteunen. Het blijkt lastig te zijn om dit op structurele basis te doen. Wanneer familie van Frank het idee oppert een stichting te starten worden de eerste plannen van Stichting Likoni Onderneemt gemaakt.  Een jaar later ziet de stichting het levenslicht.

In 2009 en 2011 keert Frank terug naar Likoni om Mama Ken en het project te bezoeken. Elke keer blijkt de vriendschap tussen Frank en Mama Ken hechter te zijn geworden. Terwijl het op het project steeds beter gaat krijgt Mama Ken het persoonlijk zwaar te verduren. ’s Nachts wordt ze op brute wijze overvallen en beroofd door twintig bandieten. Het maakt veel indruk. Ze voelt zich niet erg veilig meer in Likoni. Niet veel later verliest ze plotseling haar man aan een hartstilstand. Ze besluit te verhuizen, maar werkt onverminderd hard door op het project. “This project gives me so much power, look at the smiles of all these children”.